دوستي برايم اي ميلي زده و يا حسي عاشقانه از شعر برشت ياد کرده ... اما از ترجمه اي که من آورده بودم بسيار ناراضي است. در جايي نوشته:
مي دانيد که برشت اين شعر را در سال ۱۹۳۹ و در زمان تبغيد در دانمارک نوشت. نام شعر «به آيندگان» است ( ترجمه ي دقيق اين است:« به آنهايي که بعدا به دنيا مي آيند» و سه قسمت دارد. چون شما تنها قسمت سوم را نقل کرده بوديد، ينده هم فقط همان قسمت را ترجمه کردم. البته پاراگراف آخر در ترجمه ي مورد استفاده ي شما نيامده بود.
من بايد يک نکته ي کوچک را بگويم که من کتابهاي برشتم را اينجا با خودم ندارم ... اين تکه شعر را از ياداشتهاي زمان دانشجويي ام - که تنها چند تايي شان را دارم و در اين وبلاگ هم نوشته امشان - نقل کردم. راستش برشت و ايبسن خواني من بر مي گردد به بيست سالگي ... آن موقع که وزن همه ي جهان روي دوشمان سنگيني مي کند و مي خواهيم آن را نجات دهيم. سالهاي سال پيش ...
Ihr, die ihr auftauchen werdet aus der Flut
In der wir untergegangen sind
Gedenkt
Wenn ihr von unseren Schw䣨en sprecht
Auch der finsteren Zeit
Der ihr entronnen seid
شما، شمايي که از اين سيل که ما را به کام خود کشيد
سر برخواهيد آورد،
هنگامي که شما از کاستي هاي ما سخن مي گوييد،
از اين دوران تيره اي نيز
که شما از آن رسته ايد،
ياد کنيد
Gingen wir doch, ?r als die Schuhe die L䮤er wechselnd
Durch die Kriege der Klassen, verzweifelt
Wenn da nur Unrecht war und keine Emp?g.
ما، مايوسانه، به نبردهاي طبقاتي رفتيم
ه رجايي که فقط بي عدالتي بود، و قيامي نبود
و بيشتر از کفشها، کشورها را عوض کرديم
Dabei wissen wir doch:
Auch der Hass gegen die Niedrigkeit
Verzerrt die Z?R>Auch der Zorn ?as Unrecht
Macht die Stimme heiser. Ach, wir
Die wir den Boden bereiten wollten f?eundlichkeit
Konnten selber nicht freundlich sein.
در حالي که ما ميدانيم:
نفرت از پستي هم،
خطوط چهره را دگرگونه مي کند
خشم بر بي عدالتي هم
به صدا خشونت مي بخشد
افسوس، ما
ما که مي خواهيم زمين را براي مهرباني آماده کنيم،
خود نتوانستيم که مهربان باشيم.
Ihr aber, wenn es so weit sein wird
Dass der Mensch dem Menschen ein Helfer ist
Gedenkt unserer
Mit Nachsicht.
شما اما، زماني که سرانجام آن روز فرا رسيد
که انسان ياريگر انسان ديگري ست
با اغماض
ما را به ياد آريد
